Janice is de prachtige winnaar van dit dansevenement van 2012, democratisch gekozen door het publiek, zoals het hoort. Wat een schitterende uitstraling heeft dit meisje op het toneel, wat een gratie in haar bewegingen, waarin schoonheid en kracht perfect samengaan. Als je voorafgaand aan haar optreden op film eerst het lieve  interview met haar ziet, is het des te wonderlijker dat zij op het podium zo’n grote persoonlijkheid heeft. Dat is wat de podiumkunst vermag. Dat is wat een schoolpodium kan betekenen voor de ontplooiing van jonge mensen. Ik liet me er graag door meevoeren en heb vol overtuiging op haar gestemd. Maar... Helaas kon ik niet stemmen op mijn favoriet Larissa, die naar mijn mening het mooiste en meest originele verhaal vertelde met haar dans. De jury had namelijk niet haar geselecteerd voor de finale, maar de eveneens zeer getalenteerde Wonmen (2e) en Lisa (3e). Ik erken de deskundigheid van de jury, maar ik hoop van harte dat Larissa volgend jaar weer meedoet, want ik wil haar dolgraag nog eens zien dansen.
Ik was ook positief getroffen door het optreden van mijn collega’s in de ‘docentendans’ . Het nieuwe podium van de schoolzaal was bijna te klein, zo veel deelnemers waren er te bewonderen in dit optreden. Ik zag zelfs afdelingsleiders en leden van het niet-onderwijzend personeel schitteren in een vloeiende ensembledans op een prachtige ballade.
Tenslotte was het voor mij een vreugde om al die oud-leerlingen van het Calandlyceum te zien die op het evenement waren afgekomen, waarvan sommigen zelfs als (gast)dansers. Verleden en heden, zij zijn met elkaar verbonden. De kunsten tonen ons dat glashelder en laten ons een glimp opvangen van de prachtige wezens die de toekomst gaan bevolken.

Het is een avond waar het talent van de leerling centraal staat. Talent dat er niet om liegt. Van de flick flackende start van Ghislane, Damae en Cynthia tot het verrassend volwassen en doorleefde optreden van Wonmen. Van de solo-optredens van Cherise, Bibi, Lisa en Larissa tot het trio Diego, Farentino en Chamario, qua swag en humor het hoogtepunt van de avond.

En dan zo’n Janis. Door de blessure van Janissa trad ze uiteindelijk alleen op. Dat is stoer. Maar meer dan dat: ze deed het zo goed dat de (overigens kritische en professionele) jury haar aanraadde om auditie te doen voor de landelijke SYTYCD.

Janice Does won deze aflevering. Ik kreeg daar een brok van in mijn keel. Omdat ik haar ken als een altijd beleefde en gereserveerde leerling die ik nu heel anders meemaakte. Ze zei het zelf zo mooi in het introductiefilmpje: “Ik doe mee omdat ik bijna van school ga en één keer wil laten zien wat ik echt doe”. Daarom zijn avonden als deze onbetaalbaar. Omdat je er van doordrongen wordt dat je met jonge mensen te maken hebt die veel meer in hun mars hebben dan stilzitten en luisteren. Daar werken we mee. Een hele eer, vind ik.

SYTYCD Caland is allang geen extraatje meer: het is uitgegroeid tot een evenement dat blootlegt waar het hier op school om hoort te gaan: docenten en leerlingen die vanuit gedrevenheid en betrokkenheid een podium geven aan talent.

Arjan Hollegien